وبلاگ شخصی سید محمد مهدی دزفولی
روزها میگذرند
کمی آفتاب
کمی باران
شمعدانی پشت پنجره است، نور مایل
نامهات را دیر پاسخ ندادهام
ندیدمت
میشناسمت
پاریس یا دروازه غار
اکنون
هیچ جا دور نیست
کنار پنجره و فنجان چای و آفتاب مایل
کسی از پاگرد میگذرد
--------------------------
به گمانم این پارک برایم بوی غربت دارد
من و این شهر و مردم
اردیبهشت است...
پارک قیطریه تهران
۲۹/اردیبهشت ماه /۱۳۸۷
زندگی در این شهر هم برای خودش داستانی شده است.
قدم زدنهای شبانه در این شهر و دیدن آدم هایش...
هوای سالم می خواهم اما پیدا نمی کنم.
مثل تمام این سالها خسته ام و تنها...
هنوز هم احساس می کنم ۲۰۰ سال دیر به دنیا آمده ام ...
هنوز هم همان مهدی هستم...
هنوز هم خدا برایم دور است و هنوز هم زمان دیر سپری می شود...
دبستان
راهنمایی
دبیرستان
دانشگاه
و هنوز ادامه دارد
...
رفقا فوت شدند اما من هنوز گویا زنده ام...
بدانید که هنوز ادامه دارد این داستان...
خدایا لااقل تو گوش کن...
نمی دانم چه بگویم و اگر هم بخواهم حرف بزنم قطعا زیاد خواهد شد و طول خواهد کشید چون جای بحث زیاد است فقط دلم می خواهد اوضاع آرام باشد و جامعه ی ما به تعادل خودش باز گردد. ای کاش چنین شود و به قولی اوضاع رو به راه شود و وضع جامعه و مردم هم بهتر گردد.
عزلت نشین شده ام شاید! چه می دانم...
نقطه سر خط
چقدر غریب است که احساس کنی باید حرف بزنی اما حرف زدنت نیاید و فقط یک چیز بنویسی
نمی دانم چه شد که برای مرحوم استاد بابک بیات متن زدم!!!
حرفهایم نمی آیند و دوست دارم سکوت کنم و به زیبایی فکر کنم!
همین
یاد استاد بیات افتادم یک لحظه!!!
