فراموش خانه

پ.ن1:سخت است دیدن سختی کشیدن یک دوست خوب... زندگی است دیگر...

ملالی نیست جز گذر خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.حوالی خوابهای ما سال پر بارانی بود...

                                                                       غربت این شهر برایم زیادی می کند

چشمانم به آسمان است و رنگ آبی را خاکستری میبینم.دلم هوای خیلی چیزها دارد...

دوست داشتم زمان و مکان برایم جور دیگری معنا میشد...

ماه مبارک امسال هم غریب تر از هر سال گذشت.یاد سحرها و دم افطار و افطاری بچه ها هم توی ماه مبارک امسال بخیر...

پ.ن:مهر ماه ترین مهر ماه

                                                نوشته شده در گوشه ای غریب از این شهر غربت زده

پر کن پیاله را کین آب آتشین

دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که در پی هم میشود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

...                                                          فریدون مشیری

در خیابان فرهنگ فولکلور یاد میگیریم و به قول روشنفکران عامی!حس نوستالژیکمان گل می کند!!!اسطوره هایم کجا هستند؟

پ.ن:چه پیچیده!!!

پ.ن:راستی اینو از کی شنیده بودم؟