فراموش خانه

مطربان رفتند و صوفي در سماع...

به نقل از امير حسين سام:این پسر کوچک ، این روزها شنونده‌ی ساز من است. متولد آکسفورد است اما گویی مثل پدرش عاشق سمرقند و بلخ و بخارا و نیشابور است. بر زمین نمی‌نشیند مگر آن که یا صدای ساز و آوازی بشنود و یا خواب باشد! می‌بینید چگونه به ساز گوش می‌دهد؟! پیشتر گفته بود: «سبز انبوه» (یعنی تصنیف در قطار) را بزن! و البته به محض آن که ساز تمام شود دست‌ می‌زند و تشکر می‌کند. پدرم راست گفت که «تو دیگر برای همین یک شنونده کنسرت بده».

پ.ن:مطربان رفتند و صوفي در سماع

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آبان 1387ساعت 11:38 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

آدمهای اطراف من...

می دانم آدمهای اطراف من گاهی خوب هستند و گاهی بد...

دوستشان دارم آدمهایی که با آنها بودن برای من معنا میدهد.وقتی که با دوستانی بوده ای و مدتی آنها را ندیده ای دوباره روبرو میشوی احساس خوبی پیدا میکنی.اما راستی چرا هنوز این شهر برای من بوی غربت دارد!؟

هوای این شهر بارانی است... زمینش هنوز بوی وسعت تنهایی دارد...

تبریز

۸/ آ ب ا ن م ا ه / ۸۷

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 12:58 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

یادت می آید رفته بودی خبر از وسعت تنهایی بیاوری...

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 12:54 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

راستی میدانم...

باد بوی کسان من را میدهد...

پ.ن:گفته بودم خانه ای خریده ام بی در بی پرده بی پنجره بی دیوار...

+ نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت 12:52 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

فراموش خانه

مطربان رفتند و صوفي در سماع...

آدمهای اطراف من...

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

پیوندها