فراموش خانه

زندگی در این شهر هم برای خودش داستانی شده است.

قدم زدنهای شبانه در این شهر و دیدن آدم هایش...

هوای سالم می خواهم اما پیدا نمی کنم.

مثل تمام این سالها خسته ام و تنها...

هنوز هم احساس می کنم ۲۰۰ سال دیر به دنیا آمده ام ...

هنوز هم همان مهدی هستم...

هنوز هم خدا برایم دور است و هنوز هم زمان دیر سپری می شود...

                                                      دبستان

                                                     راهنمایی

                                                     دبیرستان

                                                      دانشگاه

                                                و هنوز ادامه دارد

                                                         ...

رفقا فوت شدند اما من هنوز گویا زنده ام...

بدانید که هنوز ادامه دارد این داستان...

خدایا لااقل تو گوش کن...